Bohaterowie
Magdalena Miłowicz:
Jest kobietą samodzielną, zdecydowaną i prawie niezależną. Trzydziestoletnia prawniczka pracująca w dobrej warszawskiej kancelarii, właścicielka kota Mariana i obciążonego kredytem dwupokojowego mieszkania. Ma poczucie humoru, ale jednocześnie potrafi utrzymać dystans do otoczenia. Może sprawiać wrażenia osoby chłodnej, ale pod tą, cienką w gruncie rzeczy, warstewką lodu kryje się bardzo gorące i gotowe do miłości serce. Dlaczego mimo to, Magda jest samotna? Gdy miała osiem lat, jej ojciec opuścił dom. Wyjechał do Stanów, tam znalazł nową rodzinę i stamtąd przeprowadził rozwód. To jest powód, dla którego Magda ma problemy w związkach. Nie potrafi zaufać żadnemu mężczyźnie. Bardzo chce, stara się, ale efekt jak dotąd, zawsze był jeden: wycofywała się i zostawała sama. Z drugiej strony Magda nie odpuszcza. I to zarówno na sali sądowej, jak i w życiu prywatnym. Ta bezkompromisowość z pewnością utrudnia jej życie, ale czy osiągnęłaby tak wiele bez tej cechy? Jako nastolatka postanowiła zostać adwokatem. Przyjechała z rodzinnego Olsztyna na studia do Warszawy. I odniosła sukces. Po studiach zrobiła aplikację i pracuje w kancelarii Wiktora Waligóry i Bartłomieja Malickiego - jednej z lepszych w mieście - i wyrabia sobie coraz lepszą pozycję. Swoje życie i emocje podporządkowała pracy. Wolne chwile spędza, pracując dla fundacji “Femina” pomagającej kobietom i samotnym matkom, oraz na spotkaniach z przyjaciółmi. Najbliższym jej człowiekiem jest Sebastian. To z nim Magda jest najszczersza. Ma też przyjaciółki: Agatę i Karoliną, ale w tych relacjach nie potrafi do końca się odsłonić. To z samotnym Sebastianem ogląda w chwilach słabości “Casablankę” lub “Pożegnanie z Afryką”. Relacja z matką, Teresą, jest oparta na nienazwanym poczuciu krzywdy, jakie te obie kobiety noszą w sobie. Obie zostały porzucone i jest to temat tabu. Niemniej, w ich rozmowach wyraźnie czuje się napięcie z tym związane. Kiedy los styka Magdę z Piotrem, także prawnikiem, obydwoje są na różnych etapach życia. Ona, zajęta karierą zawodową, nie ma czasu ani pomysłu na układanie sobie życia osobistego. Piotrowi właśnie się rozpadło małżeństwo i próbuje wrócić do zawodu adwokata. Spotykają się po przeciwnych stronach wokandy - Magda reprezentuje żonę Piotra w sprawie rozwodowej…
Piotr Korzecki:
Jest przystojnym, pełnym uroku mężczyzną po trzydziestce. Obdarzony nieodpartym wdziękiem, połączonym z błyskotliwą inteligencją i poczuciem humoru. Spośród innych mężczyzn wyróżnia go podejście do kobiet - kurtuazja to taki jego staroświecki sposób na to, żeby ktoś poczuł się dobrze. A Piotr lubi, kiedy ludzie w jego towarzystwie czują się dobrze i stara się by tak właśnie było. Wielu podejrzewa go o nadmierny “luz”, objawiający się w dość swobodnym stosunku do spraw tego świata, tak zawodowych jak prywatnych. Jednak to tylko pozór. W głębi duszy Piotr jest zwolennikiem porządku i stabilizacji. Wychowany w surowym i porządnym domu jest z natury bałaganiarzem. Nie przywiązuje wiele wagi do spraw materialnych. Lubi muzykę popularną, świetnie tańczy. Jego pasje to: motocykl, biegi przełajowe i wspinaczka. Ojciec Piotra Tomasz Korzecki był bardzo znanym i cenionym prokuratorem. Nic dziwnego, iż syn uległ sile rodzinnej tradycji. Na studiach repetował, brał dziekańskie urlopy, ale patrzono na to przez palce, z uwagi na rodzinne koneksje i osobisty urok “wiecznego studenta”. Matka pracowała przez lata w Ministerstwie Kultury i Sztuki, ale rodzice kilka lat temu wyprowadzili się z Warszawy do Kościeliska. Mają tam dom z panoramą Tatr za oknem. Wyprowadzając się zostawili synowi swoje warszawskie mieszkanie, bo właśnie się żenił. Ojciec nie zaakceptował decyzji Piotra, który wkrótce po ślubie porzucił adwokaturę i wyjechał z kraju, żeby wspierać żonę w karierze. Z tego powodu kontakty Piotra z rodzicami ograniczają się do sporadycznych rozmów telefonicznych z matką. Żona, mimo że darzył ją wielkim uczuciem, szukając w życiu przygody, zdradziła go, po czym zażądała rozwodu oraz ich warszawskiego mieszkania. Piotr zaczyna więc wszystko od nowa. Zaoszczędzone pieniądze inwestuje we własną kancelarię, odświeża stare przyjaźnie, zawiera nowe znajomości…
Teresa Miłowicz:
Matka Magdy, kobieta po pięćdziesiątce, właścicielka niewielkiego sklepu z modnymi ubraniami i drobną galanterią w Olsztynie. Zawdzięcza ten sklep pieniądzom, które przysyłał jej mąż Jerzy ze Stanów Zjednoczonych. Znalazł się tam na fali emigracji pod koniec stanu wojennego i po niedługim czasie przysłał papiery rozwodowe. To był szok. Matka i córka bardzo to przeżyły i do dzisiaj nie do końca otrząsnęły się z tego zdarzenia. Wprawdzie Jerzy przysyłał regularnie pieniądze, nawet wyższe niż obowiązkowe alimenty, ale nigdy już się do nich nie odezwał. Teresa od lat poszukuje nowego partnera życiowego. Niestety, te związki kończą się prędzej, czy później fiaskiem, bo jej wymagania są zbyt wysokie. Teresa kocha córkę i wiecznie się o nią zamartwia. Najbardziej dręczy ją samotność Magdy. Doradza córce, jak zdobyć mężczyznę. Ich rozmowy są niekończącą się litanią porad, troski i ciepłych uczuć, mimo że obie czasem tracą do siebie cierpliwość. Teresa jest bardzo dumna z córki, choć nie bardzo ją rozumie.
Sebastian Lewicki:
Najbliższy przyjaciel Magdy, trzydziestoparoletni fotografik pracujący dla agencji reklamowych. Można by ich wziąć za szczęśliwą parę, tym bardziej, że Sebastian jest bardzo przystojnym człowiekiem. Rzeczywiście - spędzają ze sobą wiele czasu, świetnie się rozumieją, zwierzają się sobie ze wszystkiego. Jednak pozory mylą: oni się kochaj, ale#inaczej. Sebastian to mężczyzna inteligentny i wrażliwy. Świetnie rozumie kobiety. Czuje się na swój sposób odpowiedzialny za Magdę i chciałby, żeby wreszcie znalazła kogoś dla siebie. Ona z kolei bardzo go lubi i jest powiernikiem wszystkich jego sercowych zwierzeń. Ich związek to spółka pokrewnych, zagubionych dusz. Sebastian bowiem żyje samotnie, nie mając odwagi na ułożenie sobie życia. Jest wysportowany, żywiołowy, pełen energii. I bardzo wygadany, podobnie jak Magda. Jego poczucie humoru jest pozornie pełne złośliwości, ale tak naprawdę to chodząca serdeczność. Sebastian ma jeszcze jedna wielką zaletę: Magda może pokazać się z nim publicznie wszędzie tam, gdzie mogłaby być narażona na męskie zaczepki i - dzięki obecności “narzeczonego” - ma święty spokój.
Agata Bielecka:
Rówieśnica Magdy i jej przyjaciółka oraz zupełne przeciwieństwo. Chodziły razem do szkoły średniej i razem przyjechały do Warszawy na studia, gdzie mieszkały w jednym pokoju w akademiku. Agata skończyła SGH. Jest energiczną, ładną i zadbaną kobietą. Pracuje w centrali jednego z wielkich banków na odpowiedzialnym stanowisku. Pochodzi z niezamożnej rodziny spod Olsztyna. Zaradna i przebojowa, choć nie wyrachowana, ma poczucie humoru, także na własny temat. Jej wielkim pragnieniem jest założenie rodziny i urodzenie dziecka. Dlatego gorączkowo poszukuje “dawcy obrączki”. Niestety, te poszukiwania jak dotąd kończyły się fatalnie, gdyż Agata jest tak natarczywa w swoich zalotach, że większość mężczyzn rezygnuje po pierwszym spotkaniu. Podobnie będzie w przypadku Piotra# Przyjaźń Agaty i Magdy jest relacją “przez zasiedzenie”. Znają się już wiele lat, wiedza o sobie prawie wszystko (choć więcej wie Magda o Agacie), lubią się, chociaż ich stosunek do mężczyzn jest zupełnie różny…
Wiktor Waligóra:
Wzięty adwokat około pięćdziesiątki, lubiący życie i cieszący się jego urokami. Człowiek z poczuciem humoru i życzliwym stosunkiem do ludzi. Ma głębokie poczucie sprawiedliwości. Wyspecjalizował się w sprawach cywilnych, gdzie reprezentuje poszkodowanych. Szczyci się tym, że nigdy nie bronił członków gangów, zbrodniarzy i bandytów. Jego pasją jest żeglowanie jachtem po mazurskich jeziorach. Mimo wysokiego statusu materialnego, Waligora nie jest snobem. Potrafi cieszyć się każdym drobiazgiem i docenia życie rodzinne. Idealnie dobrał się pod tym względem ze swoją żoną. Choć dzieci to ich duma, obydwoje pragną przede wszystkim, żeby były szczęśliwe, a nie żeby spełniły oczekiwania rodziców. Niegdyś wykładał prawo na UW. Miał wtedy przekonania zdecydowanie staro-kawalerskie i głosił krytykę instytucji małżeństwa. Do czasu, kiedy jego studentką została Karolina. Wkrótce połączyło ich gorące uczucie, które trwa do dzisiaj. Wśród studentów Waligóry byli również Piotr i Wojtek, ale przede wszystkim Magda, która związała z jego kancelarią swoją karierę prawniczą.
Karolina Waligóra:
Żona Wiktora, matka dziesięcioletniej Zuzi, siedmioletniej Kaliny i pięcioletniego Kuby. Piękna kobieta, która jest zarazem łagodna, wyrozumiała, serdeczna. I spokojna takim spokojem, jaki wynika z poczucia spełnienia. Ma poczucie humoru, lubi towarzystwo i zabawę, ale nigdy nie przedkłada własnych przyjemności nad dobro dzieci i rodziny. Nie ma w tym jednak poświęcenia “Matki Polki”, ale radość życia. Przykład kobiety, której życie jest spełnieniem jej marzeń. Karolina jest z natury pozytywnie nastawiona do świata. Przyjaźni się z Magdą, której stara się przekazać, że miłość nie jest słabością, a kompromis w związku oznacza porozumienie, a nie rezygnację z własnego “ja”.
Wojciech Płaska:
Prawnik, przyjaciel i partner Piotra. Zaprzyjaźnili się jeszcze na studiach. Wojtek jest mężczyzną niepozornym i nieco nieśmiałym w stosunku do kobiet. Wynika to z kompleksów, jakie ma na punkcie swojego wyglądu. Ale to szczery, serdeczny i oddany przyjaciel. Propozycja założenia kancelarii jest dla niego szansą życiową, utknął bowiem na Wydziale Prawa i zaniedbał praktykę. Jego status majątkowy jest ledwo średni. Ma bardzo inteligenckie mieszkanie po przedwcześnie zmarłych rodzicach, trochę obaw i dużo nadziei na przyszłość.
Mariola Adamska:
Miła, uczynna, skromna, wesoła z natury, uczciwa. Czekała na swoją szansę w życiu. Poznanie Piotra jest dla niej okazją do wyrwania się z pewnego marazmu, jakim jest praca w sklepie z konfekcją męską i czekanie na narzeczonego, który jest w ciągłych wyjazdach służbowych. Relacja między Mariolą i Piotrem jest nieco podobna do tej, jaka istnieje między Magdą i Sebastianem: “nadają na tej samej fali.” Jest to przyjaźń oparta na wzajemnym zrozumieniu emocjonalnym, Mariola jest bowiem niezwykle empatyczną osobą. Pochodzi ze skromnej, robotniczej rodziny mieszkającej w niewielkim domku na obrzeżach Warszawy. Ma młodszego brata, który chodzi jeszcze do liceum. Mieszka z tajemniczym narzeczonym. Jest bardzo lojalna wobec Piotra, natomiast nie za dobrze dogaduje się z Wojtkiem. Między tą dwójką jest coś w rodzaju rywalizacji o względy Piotra.
Bartek Malicki:
Jak większość prawników pochodzi z ustosunkowanej rodziny. I choć podobne pochodzenie nie zaszkodziło Piotrowi, Bartek jest nieodrodnym dzieckiem środowiska: pewny siebie, arogancki, przekonany, że świat powinien paść mu się do stóp. Niestety, świat niekoniecznie podziela jego zdanie. Jest niezwykle skutecznym prawnikiem - uwielbia bronić aferzystów - to mu zapewnia codzienną dawkę adrenaliny. Magda ewidentnie działa mu na nerwy. Po pierwsze; jest obojętna na jego wdzięki. Po drugie; Bartek widzi w niej bardzo zdolną prawniczkę. A tylko jednego człowieka jest w stanie uznać za lepszego prawnika od siebie - Wiktora Waligórę. Choć i to przychodzi mu z trudem. Jest samotny z wyboru.
Łukasz Zaniewicz:
Zdaniem Waligóry zdolny, choć niezbyt przebojowy prawnik; w oczach Magdy dobry człowiek, który nie umie walczyć o swoje miejsce w świecie; dla Bartka chłopiec na posyłki. Problemem Łukasza jest to, że nie umie mówić “nie”. Jeśli już się na to zdobywa, to tylko dlatego, że się boi. Czy można jednak go za to winić, skoro chciałby, żeby wszystkim było po prostu dobrze? Pochodzi z bardzo skromnej rodziny z Pułtuska. Ma ciągle silną więź z rodzicami, ale też dużo im zawdzięcza. To oni motywowali go do zdawania na prawo, do starania się o aplikację, do przystąpienia do egzaminów… Łukasz doskonale wie, że bez nich nie byłby tu i tym kim jest. Codziennie zadaje sobie jednak pytanie czy jest właściwym człowiekiem na właściwym miejscu. Nikomu się do tego nie przyznaje, bo zdaje sobie sprawę, że jego wątpliwości sprawiłyby bliskim przykrość i zawód. W końcu jednak przyjdzie dzień, kiedy będzie musiał podjąć decyzję: czy nadal udawać, że to jego wymarzony zawód, czy przejść na stronę prawdy bez względu na cenę.
Kasia:
Ciepła i miła dziewczyna. Ma narzeczonego, ale czekają, aż zarobią trochę pieniędzy, żeby zamieszkać razem. Tymczasem ona wciąż mieszka z rodzicami. Karesy Bartka ją denerwują. Nie lubi go, choć z drugiej strony, gdzieś głęboko, bardzo głęboko, te zaloty jednak sprawiają jej jakąś przyjemność. Nigdy by się do tego nie przyznała. Do czasu… Lubi pracę w kancelarii, w zasadzie jest w niej niezbędna, choć jeszcze o tym nie wie. Imponuje jej Magda. Z Łukaszem ma świetną, koleżeńską relację. Zaocznie studiuje marketing i zarządzanie. Ma większe aspiracje, niż możliwości.
Dorota Korzecka:
Żona Piotra Korzeckiego. Pracuje dla międzynarodowej agencji zajmującej się pozyskiwaniem taniej energii. Kobieta, która lubi się bać. Wydaje jej się, że rozwód z kochającym Piotrem jest sposobem na życie na krawędzi. Czy to będzie jej odpowiadało? Do czasu. Kiedy Dorota będzie miała okazję zweryfikować swoje wyobrażenia, rozwód się uprawomocni. Wtedy, ku swojemu zdumieniu, stwierdzi, że życie z Piotrem nie było koszmarem, tylko darem niebios. Czy będzie walczyła o to, żeby odzyskać jego miłość?
Julia Szulc:
Królowa imperium kosmetycznego. Sama doszła do wielkich pieniędzy, sobie zawdzięcza wszystko. Rozwiedziona, bo doszli z mężem do wniosku, że nic więcej nie mogą sobie zaoferować. Kiedy na jej drodze staje Piotr, Julia jest przekonana, że to jej szansa na wspaniałą miłość i związek. Ale chciałaby być zdobywana, a nie zdobywać. Dlatego czeka na inicjatywę Piotra sugerując mu, że inicjatywa spotka się z przychylnym odzewem. A ponieważ wiele lat prowadzenia własnego biznesu nauczyło ją cierpliwości, czeka na jego decyzję. Nie znosi natomiast konkurencji. I kiedy dowie się, że Piotr jest zainteresowany Magdą, użyje swoich kobiecych sposób, aby pozbyć się konkurentki. Czy jej się to uda?
Jerzy Miłowicz:
Ojciec Magdy. To mężczyzna z zasadami: jeśli mówi się “a”, to trzeba powiedzieć “b”. Wyjechał wiele lat temu do Stanów w przekonaniu, że Teresa, matka Magdy, go zdradziła. Po jakimś czasie przeprowadził ze Stanów rozwód i założył nową rodzinę. Po śmierci swojej amerykańskiej żony, długo nie miał odwagi przylecieć do Polski. W końcu jednak pojawia się w Olsztynie. Historia Teresy i Jerzego to opowieść o tym, jak urażona duma rodziców może wpłynąć na życie dziecka.
Jola:
Dziewczyna z dołów społecznych Pragi. Podopieczna Fundacji “Femina”. Magda nie raz ratuje Jolę z opresji życiowych.
Natalia Podgórska: Dama w słusznym wieku, o pochodzeniu kresowym. Silna osobowość, urocza i zdecydowana. Piotr wynajmuje od niej mieszkanie po rozwodzie z Dorotą.
Danusia:
Prowadzi biuro fundacji “Femina”. Kobieta po przejściach: sama uwolniła się od męża, który używał zamiast argumentów używał przemocy, więc doskonale rozumie, co przeżywają podopieczne fundacji.
Ryszard Dreszcz: Działa na rzecz ekologii, przez co popada w konflikt z firmą, która chce inwestować na terenach chronionych. Firma chce go więc skompromitować…
Czerska:
Kobieta, która straciła poczucie sensu życia. Dzieci są dorosłe i mają swoje życie. Mąż ciężko i dużo pracuje. Czuje się niepotrzebna i niekochana. Stąd pomysł na rozwód….
Czerski: Prowadzi własną, niewielką firmę budowlaną. Jest zapracowany od wielu lat. Robi to dla żony i rodziny. Nie zauważył tylko, że jej bardziej przydałby się mąż i partner, a nie zapracowany facet….
Maurycy Zakrzewski:
Headhunter. Mężczyzna, dla którego życie jest wyzwaniem. Kiedy spotyka Magdę, także traktuje ją jak zwierzynę łowną i usiłuje uwieść. Magdzie w jakimś stopniu imponuje ten elegancki, kulturalny i pozornie powściągliwy mężczyzna. I gdyby nie zdecydowana interwencja Waligóry, być może udałoby mu się ją złowić….
(teksty pochodzą z materiałów promocyjnych serialu)